Γρηγόρης Βαλτινός: «Είμαι το αποτέλεσμα πολλών ρόλων - Το θέατρο με μόρφωσε και με διαμόρφωσε»

Ο Γρηγόρης Βαλτινός ήταν καλεσμένος στο “EQ” του Action 24 και μίλησε με την Έλενα Παπαβασιλείου για τα παιδικά του χρόνια, τους γονείς του, τα “όχι” που λέει στη ζωή του, την πολιτική που σιχαίνεται, αλλά και την τύχη που από μόνη της δεν φτάνει! «Ήμουν ένα παιδί που νομίζω έπρεπε να ζήσω διαφορετικά και ζούσα αλλιώς. Ο ψυχισμός μου, η διάθεσή μου, ήταν να ζήσω με μια φυσιολογική οικογένεια, μέσα στη χαρά, μέσα στις γιορτές, μέσα στις εκδρομές, μέσα στους συγγενείς και ξαφνικά αποκόπηκα από όλα αυτά τα πράγματα. Γιατί έτσι γίνεται όταν χωρίζουν οι γονείς, όταν μένεις μόνος, όταν αλλάζεις πόλη. Όταν γίνεσαι εσωτερικός μετανάστης στην πατρίδα σου.

Η μητέρα ήταν τα πάντα! Ήταν και πατέρας, ήταν και μαμά, ήταν και αδερφή, ήταν και βοηθός και συμπαραστάτης. Όταν λες θέλω να γίνω ηθοποιός, η απάντηση είναι “ναι, το καταλαβαίνω, τι δουλειά θα κάνεις;”. Εγώ στην κατάσταση που ήμουν τότε, ένα παιδί χωρίς ολοκληρωμένη οικογένεια, χωρίς τη στήριξη του μπαμπά, ήταν αυτοκτονία το να επιλέξω κάτι, έπρεπε οπωσδήποτε αυτό που επέλεξα να πετύχει. Ευτυχώς ευλογήθηκα και έγινε αμέσως. Προετοιμάστηκα πάρα πολύ, γιατί δεν έπρεπε να αποτύχει. Αλλά ανέβαζα το βαθμό δυσκολίας, γιατί ταυτόχρονα είχα και κόκκινες γραμμές. Ναι, να πετύχει, αλλά οι υποχωρήσεις επαγγελματικές εννοώ, οι συμβιβασμοί, οι οικονομικές ανάγκες από αυτή τη δουλειά ως εκεί».

Τα “όχι” στη ζωή και στην καριέρα

Στην τέχνη με έχει σώσει μια φράση: “Εγώ αυτό δεν θα το κάνω”! Και στη ζωή με έχει σώσει. Έχω γνωρίσει από κοντά άσχημα πράγματα και στην τέχνη και στη ζωή και εκεί θεωρώ την τύχη μου εμένα, την ευλογία μου, το ότι είχα μία απέχθεια σε αυτό το πράγμα και είπα εγώ αυτό δεν θα το κάνω, δεν μου αρέσει, δεν θέλω να το κάνω. Προχειροδουλειές. Χαμηλού επίπεδου παραστάσεις, χαμηλού επίπεδου χιούμορ, αστεία έργα. Αυτό λοιπόν με έχει σώσει εμένα πάρα πολύ.

Όταν σπούδασα στο Εθνικό Θέατρο, κάθε βράδυ μετά την παράσταση, αν και δούλευα το πρωί μετά, από τις 7 η ώρα το πρωί, πήγαινα σε ένα θέατρο.Τότε θυμάμαι ήτανε 54 οι παραστάσεις -τώρα είναι 1200- και τις έβλεπα όλες. Είχαμε και την ταυτότητα των φοιτητών και μας έβαζαν μέσα δωρεάν, ιδίως από το Εθνικό Θέατρο. Αυτό το πράγμα με έσωσε. Έβλεπα κάτι σαχλαμάρες και έλεγα “Δεν πρέπει να το κάνω ποτέ”».

«Στο θέατρο γνωρίζεις εκ του ασφαλούς ανθρώπους και προβλήματα»

«Αυτό που βλέπεις μπροστά σου είναι το αποτέλεσμα πολλών ρόλων. Γι’ αυτό συνηθίζω να λέω ότι το θέατρο με μόρφωσε και με διαμόρφωσε. Δεν θα ήμουν αυτός ο άνθρωπος αν δεν έπαιζα όλους αυτούς τους ρόλους. Αν δεν έμπαινα μέσα σε όλες αυτές τις ψυχές, σε όλες αυτές τις ιστορίες, σε όλα αυτά τα ανθρώπινα προβλήματα, σε όλη αυτή τη βάσανο, σε όλους αυτούς τους βασιλιάδες, τους πένητες, τους δολοφόνους, τους αισθηματικούς ανθρώπους, όπου κυρίαρχο πράγμα στη ζωή τους είναι το αίσθημα ή τους αναίσθητους. Όλα αυτά διαμορφώνουν τον ηθοποιό.

Κάποιος γίνεται ηθοποιός γιατί θέλει να πλουτίσει περισσότερο το αίσθημά του, τον εσωτερικό του κόσμο, θέλει να γνωρίσει εκ του ασφαλούς ανθρώπους και προβλήματα, γιατί αυτό είναι το θέατρο, είναι ένας σκοτεινός θάλαμος, ένας δοκιμαστικός σωλήνας, ο οποίος δεν σε απειλεί, δεν κινδυνεύεις, έρχεσαι πολύ κοντά σε προβλήματα, τα γνωρίζεις και ξέρεις από εκεί και πέρα πώς πρέπει να προφυλαχτείς όταν αυτά σε βρουν στη ζωή σου ακάλυπτο».

«Η τύχη θέλει δουλειά»

«Ένα αίσθημα έντονο που μοιράστηκε σε διάρκεια και χωρίστηκε σε πολλές εποχές είναι αυτή η έλλειψη μιας υγιούς οικογένειας, το οποίο όμως το πάλεψα μέσα από το θέατρο και το νίκησα! Το κενό της απουσίας του πατέρα, το αντικατέστησα και το κατανόησα γνωρίζοντας ανθρώπους μέσα στους χαρακτήρες, μέσα στο θέατρο. Να, ένας λόγος για τον οποίο μπορεί να οδηγήθηκε κανείς σε αυτή την τέχνη. Τι ωραίο πράγμα να είναι κανείς αλχημιστής, να μπορεί να παίρνει κάτι και να το κάνει χρυσό. Δεν λέω ότι το έκανα εγώ, ότι τα καταφέρνω, λέω ότι το ζηλεύω.

Ένας από τους λόγους που χαθήκαμε με τον πατέρα μου είναι ότι με το που χώρισαν οι γονείς μου έφυγε στην Αμερική. Ήταν συναισθηματικός άνθρωπος. Είχε πάρα πολύ χιούμορ, είχε πολλά ταλέντα. Και ο μπαμπάς και η μαμά. Ήταν ηθοποιός ήταν τραγουδιστής, ήταν απ' όλα. Δηλαδή, πήρα πολύ “περιουσία” από εκεί. Αλλά μοιραία χαθήκαμε γιατί έφυγε στην Αμερική. Κάποτε είχε δοθεί η αφορμή, η ευκαιρία να πάω κι εγώ, δεν πήγα. Μετά γύρισε και όταν γύρισε πια βρισκόμασταν περιοδικά. Και με είδε και στο θέατρο. Απ' τη μαμά πήρα πολύ καλοσύνη. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Είχε επίσης πολλά ταλέντα. Θα μπορούσε να είναι μια ηθοποιός στο Χόλιγουντ. Ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα, τραγουδούσε και της άρεσε να έχει ένα κύκλο ανθρώπων. Εκεί είναι η τύχη. Από εκεί και πέρα θέλει δουλειά. Η τύχη θέλει δουλειά».

«Θέλω να αρέσουν αυτά που κάνω»

«Στην αρχή ο πιο αυστηρός μου κριτής ήταν ο εαυτός μου, μετά προστέθηκε και η οικογένεια. Και η σύζυγος και τα παιδιά. Όλος αυτός ο στρατός! Όλους τους ανθρώπους που εκτιμώ, ακόμα και αν έρθουν στην παράσταση αργότερα, μετά την πρεμιέρα, που έχουν φύγει οι αγωνίες, αν είναι κάποιος κάτω που εκτιμώ ιδιαίτερα, έχω τρακ. Θέλω να του αρέσει. Γιατί τον εκτιμώ πολύπλευρα, ποικιλοτρόπως. Εκτιμώ την αισθητική του, τη μόρφωσή του, τη γνώμη του, τις απόψεις του και θέλω αυτό που έκανα να του είναι οικείο, να του είναι συμβατό».

Μακριά από την πολιτική

«Έχω πάρα πολλά τρωτά σημεία. Όταν ένας άνθρωπος είναι συναισθηματικός έχει πολλά τρωτά σημεία. Αν νιώσω απογοήτευση από κάτι, όχι μόνο από άνθρωπο, καταρρέω, Γιατί έχω πιστέψει πολύ σε αυτό. Έχω δώσει πολλή ενέργεια, πολύ αίσθημα και ξαφνικά με προδίδει αυτό το πράγμα. Η προδοσία είναι κάτι το οποίο δεν το αντέχω. Δεν μπορώ επίσης τη φτήνια στη ζωή μας, τη φτήνια στην πολιτική που πιανόμαστε από ένα πρόσφατο γεγονός για να ρίξουμε μια κυβέρνηση. Αυτό που συμβαίνει κατά κόρον.

Δεν μπορώ την αλητεία στην πολιτική, την οποία τη βλέπω να γιγαντώνεται σιγά - σιγά, να γίνεται η τρίχα τριχιά. Η πολιτική γενικά με απωθεί. Γι’ αυτό δεν αποδέχτηκα ποτέ να συμμετέχω ενεργά, δεν ήμουνα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος. Ήθελα να είμαι ελεύθερος γιατί πιστεύω ότι η τέχνη πρέπει να είναι απέναντι στην εξουσία και να την κρίνει».